Depresja w ujęciu psychodynamicznym 

Z perspektywy koncepcji Otto Kernberga oraz terapii skoncentrowanej na przeniesieniu (TFP), depresja często wiąże się z nasilonym wewnętrznym krytycyzmem, poczuciem winy, wstydu oraz trudnościami w regulacji emocji.

Psychodynamiczne rozumienie depresji zakłada, że objawy depresyjne mogą być związane z nieuświadomioną stratą, konfliktem wewnętrznym lub chronicznym doświadczeniem braku emocjonalnej dostępności w relacjach. Utrzymujące się obniżenie nastroju bywa także konsekwencją trudności w integrowaniu sprzecznych uczuć wobec siebie i innych, co prowadzi do poczucia pustki, bezradności lub utraty sensu.

W terapii TFP szczególne znaczenie ma relacja terapeutyczna, w której stopniowo ujawniają się charakterystyczne dla pacjenta sposoby przeżywania zależności, bliskości i autonomii. Analiza zjawisk przeniesienia pozwala zrozumieć, w jaki sposób doświadczenia relacyjne wpływają na utrzymywanie się depresyjnego sposobu przeżywania siebie i świata. Dzięki temu możliwe staje się osłabienie destrukcyjnego wewnętrznego dialogu oraz rozwijanie bardziej wspierającego i realistycznego obrazu siebie.

Celem psychoterapii psychodynamicznej w nurcie TFP w pracy z depresją jest nie tylko zmniejszenie nasilenia objawów, ale także odbudowa poczucia tożsamości, zwiększenie zdolności do przeżywania emocji oraz poprawa jakości relacji. Proces terapii sprzyja stopniowemu odzyskiwaniu poczucia wpływu, sensu i żywotności, prowadząc do głębszych i trwalszych zmian w funkcjonowaniu psychicznym.

Psychoterapia w tym nurcie znajduje zastosowanie m.in. u osób doświadczających:

• epizodów depresyjnych,
• depresji nawracającej,
• przewlekłego obniżenia nastroju,
• poczucia pustki i bezsensu,
• silnego wewnętrznego krytycyzmu,
• trudności w relacjach towarzyszących depresji.